Artadokht

از بس فریاد زدم، زبانم دراز تر شده است. از بس حرفم را پنچ بار تکرار کردم، زبانم دچار یه نوع بیماری نادر شده است. مامانم یک مامانی داره که «مادر» صداش میکنیم. هشتادوپنچ سالشه و از یه خرده بیشتر، گوشاش سنگینه. یک شب به اتفاق خواهر داشتیم مستندی راجع به «دایناسور» نگاه می كرديم.وسطای برنامه بود که مادر اومد و جمعمون سه نفره شد. بیچاره این قدر توی کف این حیوون های بی زبون بود که پرسید:«اینا چی هست؟!؟» منم مثل همیشه با صدای بلند گفتم: اینا دایناسور هستن. بعدش (با همون حالت تو کف) گفت: «میدونم دایناسوره. حالا خره، گاوه، سگه؟ چیه؟» حالا بیا توضیح بده دایناسور چیه!! تازه نقل مکان کرده بودیم و ال.سی.دی نصب شده بود و داشتیم فیلم نگاه میکردیم، مادر كه تاحالا ال.سي.دي نديده بود و از صفحه بزرك ان به وجد امده بود با زبون گراشی گفت:«صَلوات. هَمَش مَچی رنگي رنگي جو نِشو دَدای_ صلوات، چيزاي قشنگي نشون ميده» از اون موقع به بعد صدامون میزنه تا با هم تلوزیون نگاه کنیم. کاش وقتی با هم هستیم درست و حسابی نگاه می کردیم. باید با صدای بلند براش توضیح هم بدی. اخر فیلم هم متوجه میشی هرچی داد و هوار کشیدی فایده ای نداشته. خانم اشتباه شنیده و اشتباه هم فیلمو نقد میکنه. ازشانس بدمان هم فیلم ایرانی(ازنوع عشق و عاشقی و جنگی) نگاه میکنه که متاسفانه حوصله همچين فيلم هايي هم ندارم. (اگه راست میگی بیا با هم لاست و فرار از زندان نگاه کنیم) شدید از فیلم خارجی بدش میاد. اگر هم نگاه کنه میره تو مدل مو، رنگ مو و…. . آخرش هم یه فحشی بهشون میده به خاطر بی حجابی شون!! نمی تونه اسم منو نبره. حالا کاش با اسم بردنم چیزی نسیب مون می شد. میگه: «پاشو قرص های مادر رو بیار، زنگ بزن به خالت بگو کلیدهامو پیدا کرد؟ عصام کجاست؟ میخوام برم دستشویی!! چایی آماده است؟» (و خیلی چیزای دیگه که نمیشه گفت) وقتی می خوایم صداش کنیم، چون گوش هايش سنگيه، با صدای بلند (یا حتي كار به حرکات درست و پا هم میکشه) صداش می کنیم، فکر می کنه ما هم این طور هستیم با صدای بلند صدامون میزنه. یه بار حمام رفته بود. منم خواب بودم و هیچ کس خونه نبود. با صداش از خواب پریدم. رفتم با اشاره دستم گفتم چیه؟ گفت بیا به کمرم کیسه بکش دستم بهش نمیره. (این درخواستو با حالت مظلومی گفت) نمیتونستم درخواستشو رد کنم. خلاصه رفتم کیسه برداشتم و شروع کردم. بخدا هیچ چرکی نداشت. تمیز تمیز بود. دیدم الکی داره وقتم میگذره. بازم داد زدم و گفتم: مااااااااادررررر کمرت تمیزززه ه. دست کشید به کمرش و دروغکی گفت: اینا. این همه چرک سیاه. بکش. دستت درد نکنه. خیلی خَش کَشِدایش.(ماشالله هندونه هاش هم مثل گوش هاش سنگین بود) گاهي اذيتش مي كنيم. لپ شو مي گيريم يا مثلا بهش مي گيم مي خوايم شوهرت بديم تا روحيت عوض بشه. يه لبخندي از روي بدجنسي مي زنه چيزي نميگه. بعداز مدت ها امده بود خانه. نميدونم تا چند سال ديگه عمر مي كنه. ولي هرچه قدر عمر كرد انشالله خدا اجر همه كارارو بهم ميده… انشالله. ولی با این همه دردسر، خداییش مادر باحالی هست… .